Zou je het ook kunnen zien als een fase waar iemands ontwikkeling is zit, Nims? Niet iedereen zit op het zelfde niveau, maar dat weet jij maar al te goed toch

Tuurlijk heeft dat te maken met een ander, maar daarom mag ik er toch wel iets van vinden, of niet dan? Ik hoop echt dat er dan mensen zoals ons, deze mensen het inzicht geven, dat ze verdienen .

Ik vond het ook raar toen ik dat hoorde maar ik begin al te wennen aan de gedachte dat andere mensen anders denken en anders zijn dan ik. Ook al stroken hun gedachten niet met mijn gedachten, heb ik geleerd om niet meer te denken dat ik gelijk heb. Ik begin een beetje moe te worden van “ik weet het beter” gedachte. Mensen communiceren vanuit bepaalde laag en er zijn heel wat lagen in een mens. Soms gaat de communicatie door verschillende lagen heen en soms blijft de communicatie bij één of twee lagen. Maar ik weet het zeker dat onze kern allemaal hetzelfde is. Ik moet ineens aan deze uitspraak denken:



Mijn broer vertelde me gisterenavond dat zijn vriendin graag financiële zekerheid wil, stel dat hij plotseling doodgaat. Toen ik dat hoorde dacht ik “wat belet haar om te gaan werken?” en ik voelde de boosheid opborrelen..maar een paar seconden later vroeg ik aan mijn broer “wat voor gevoel krijg je daarbij en wat doet het met je?”. Dit heb ik van Maryssa geleerd. Zij schreef :



En dat gaf mij toch wel veel rust in mijn hoofd en in mijn lijf. Ik word niet meer moe van allerlei (negatieve) gedachten. En hij kan daardoor een dialoog met zichzelf aangaan. En zo staat hij ook wat dichterbij zichzelf. Het gesprek ging goed en ik ben blij dat ik haar niet de grond ingeboren heb. Weer een schuldgevoel minder.

Er zijn genoeg liefdevolle mannen en vrouwen (in wezen zijn wij allemaal liefdevol) maar er zijn ook mensen die anderen benadelen en pijn doen (uiteraard niet met opzet). Wij hebben allemaal onze eigen bagage en het is aan ons of wij voldoende draagkracht hebben om die bagage van andere ook mee te nemen.

NiMS, je schreef :



Dat is heel lief als beide partijen zichzelf kunnen zijn in de relatie. Maar hoe vaak hebben wij tijdens een relatie niet ontdekt dat de ander ineens heel anders is geworden?

Ik ken een stel. Hij kan zich niet binden en wil alleen wonen terwijl zij een vaste relatie wil (huisje, boompje en beestje). Hij is gelukkig met haar omdat zij besloten heeft om in de relatie te blijven. Voor hem is dat net genoeg. Maar voor haar, haar wens zal nooit in vervulling gaan omdat hij niet gaat veranderen (gaf hij zelf aan). Tevens heeft hij haar nooit aan zijn familie en vrienden voorgesteld als “ zijn vriendin “. En haar familie wil hij ook niet ontmoeten. Ze zien elkaar slechts 1 dag per week. En daar moet zij genoegen nemen want hij kan haar niet meer bieden. Zover gaat zijn liefde en niet verder want hij moet eerst aan zichzelf denken en aan zijn eigen behoeften en geluk. Als ik hun situatie bekijk vanuit mijn eigen waarden en normen dan zeg ik “hij houdt niet van haar en zij is te afhankelijk van hem”. Maar in de realiteit is dat ik als buitenstaander helemaal niets van hen afweet. Zij voelt zich onzeker en hij gaat de hort op met andere vrouwen en zij mag het allemaal niet weten met wie. Zo’n relatie is er ook. En wie ben ik om te bepalen wat goed en niet goed voor een ander is.

Mensen trekken op hun levenspad een relatie aan die “goed” voor hen is. Ook al vind ik het niet goed. Ik heb er gewoon niets mee te maken.

"Het is verkeerd te denken
dat liefde ontstaat uit lang met elkaar omgaan
en volhardende hofmakerij.
Liefde is de vrucht van geestverwantschap
en als deze niet in een oogwenk wordt gewekt
zal zij in geen jaren of zelfs generaties ontstaan.
Zo verandert de uiterlijke verschijningsvorm
van de dingen
in overeenstemming met onze gevoelens
en zo zien we daarin toverkracht en schoonheid
terwijl deze zich in werkelijkheid
in onszelf bevinden."

Kahlil Gibran

Als ik dit ook zo leest lijkt het me toch wel overduidelijk dat de man in dit verhaal, zijn vriendin niet zichzelf laat zijn. Haar behoeften zijn anders dan die van hem. Hoeft geen probleem te zijn, maar als zij huisje, boompje beestje nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn, dan is daar hier toch geen sprake van.

Precies. Actief inmengen, op eigen initiatief, heeft geen zin. Laat ieder zijn/haar lessen leren. De ander moet door die ervaring wijzer worden. De kosmos laat dan bewust die situatie bestaan totdat de les is geleerd. Op verzoek kan je helpen inzicht te verkrijgen. Zo een verzoek komt dan meestal al vanuit het feit dat het besef is ontstaan dat er iets loos is. Dat is het eerste stapje. Daar kan je de ander van dienst zijn.

Dat geloof ik absoluut en dat is waarom ik ook "weet" dat op het moment ik mijn lief zag hij het was die voor mij "bestemd" is. En dat is wederzijds. Kan volledig mijzelf zijn, alles zeggen enzovoort. En dat voelt ontzettend goed, al zit hij ver weg!

Liefs

Zo zie ik het ook NiMS en toch heeft zij zelf voor die situatie/relatie gekozen.




Ik ben het helemaal met je eens Hans ! En sommige lessen gaan gepaard met pijn, verdriet, teleurstelling en zelfontkenning.



Vaak vertellen mensen hun verhaal zonder een vraag te stellen. En dan voel ik me genoodzaakt om daar wat van te zeggen. Misschien is het inderdaad een goed idee om eerst alleen maar te luisteren. Maak je ook mee dat mensen jou over hun problemen vertellen zonder dat je een kans krijgt om wat zinnig terug te zeggen en dan zeggen ze tegen jou dat ze een heel goed gesprek met je hebben gehad? Ik dacht dan bij mezelf “welk gesprek?”. LOL



Wow ! DAT wil ik ook heel graag ervaren.

Mijn eerste vriend had iets van Lancelot. Zijn ouders waren druïden. Hij had een heel mooi ketting om zijn nek hangen. Iets van een oud geloof. Maar tja..ik was geen Gwenwyfar. Mijn tweede vriend (mijn laatste relatie) is van oorsprong half Maori (later geadopteerd door de Nederlandse ouders in Nieuw Zeeland, zijn pleegouders zijn een hele lange tijd geleden naar Nederland teruggekomen). Hij heeft een grote Maori tattoo op zijn rug en op beide bovenarmen. Ik vond het toen fascinerend.

Ik ben benieuwd naar mijn volgende relatie. Ik val meestal op een rare type. Misschien omdat ik zelf ook raar ben.

geloof toch echt niet dat jij raar bent hoor!
Mijn eerste vriendje was een Surinamer/Chinees. Nog steeds contact mee overigens. We waren jong nog.
Mijn eerste echtgenoot een Nederlander en de tweede ook. Beiden met hetzelfde probleem .

Toen ik mijn lief tegen het lijf liep wisten we het beiden.
Het is een prachtige ervaring. Hij is donker en amerikaan. Heeft ook een heel mooie ketting om. Een volledig ander type dan mijn vriendje en echtgenoten .
Een foto van ons staat in het fotoalbum

De Maori tatoo's zijn wel erg mooi!

Die vrouw is tochniet vast geketend aan hem. Ze kan toch ook gewoon de relatie uit maken en hopen iemand tegen te komen die wel huisje, boompje, beestje wil met haar.
Als deze man haar wens vervuld dan verraad hij zichzelf weer want hij wil iet zo'n leven.....
Waarom doen mensen toch altijd zo moeilijk met relaties?

ja mooi is dat hè, die magie van de Liefde.

Ja Syl dat is echt de magie van de Liefde voor het eerst in mijn leven.

En ik heb dat ook ervaren En dat is inderdaad WOW, maar zo echt en goed!! Wij hebben samen ook een omweg moeten maken, maar we kwamen elkaar tóch weer tegen en daarna niet meer losgelaten....
Magie van de Liefde ... mooie uitspraak!!

Liefs,
Marjan

Gast schreef :



Nee, zij is niet aan hem vast geketend en toch heeft zij gekozen om emotioneel van hem afhankelijk te blijven. Dit noem ik de gevangenis van de ziel. De vraag is waarom zij voor zo’n situatie heeft gekozen. En daarom ben ik het met Hans eens dat de kosmos die situatie bewust laat bestaan totdat de les is geleerd. Wat haar les is om te leren, komt zij op een dag vanzelf wel achter (hopelijk duurt het niet te lang voor haar, een beetje zonde van de tijd maar dat kan ook weer beschouwd worden als een leertijd. Sommigen hebben daar jaren voor nodig en sommigen levenslang). Lijden is niet de weg die velen kiezen maar lijden heeft ook een doel mijns inziens. Als het niet meer kan dan houdt het vanzelf op. Hoeveel mensen hebben niet gekozen voor een echtscheiding wanneer het lijden hen teveel wordt? Uiteraard zijn er ook mensen die gekozen hebben om in de relatie te blijven die al lang doodgebloed is.



Ikzelf ben geen voorstander van “hopen op een betere relatie”. Die is er niet. Zolang wij nog niet klaar zijn met onszelf, blijven wij modderen in de relaties. De volgende relatie biedt geen garantie op succes. Gast, Islandlady en Larapinta.. jullie hebben op dit moment een relatie die jullie voldoening geeft. Dat beschouw ik als een zegening van het leven zelf. Ik ben benieuwd naar mijn volgende relatie omdat ik een relatie type ben. Ik vind het heerlijk om een geliefde te hebben. Ik deel graag alles met hem en ik beschouw hem ook meer als een spiegel van mijn ziel. Mensen zeggen tegen mij dat ik al alles heb wat een mens nodig heeft. Er ontbreekt nog alleen een partner. Tot nu toe heb ik alleen partners gehad die heel veel spanning in mijn leven hebben gebracht. En daarom denk ik dat ik die spanning (onbewust) zoek. Als het alleen maar goed gaat dan is het leven voor mij te saai en te eentonig. Ik hou van afwisselingen, avontuur en uitdagingen. En ja, ik zoek soms zelfs problemen op (of ik creëer ze zelf). Een relatie is voor mij meer een spel.




Tja, waarom? Omdat ze niet anders kunnen denk ik. Mijn vragen zijn: Waarom hebben mensen een relatie nodig?. Wat vinden wij in de relatie en wat verwachten wij van een ander, van onze partner bijvoorbeeld? Zullen wij dan nog een relatie aangaan als wij helemaal geen verwachtingen hebben?



Dat is waar. Hij blijft zichzelf trouw en heeft voor zichzelf gekozen. Hij zorgt goed voor zichzelf. Zij kan hem als voorbeeld nemen. Het is niet voor iedereen even makkelijk om goed voor zichzelf te zorgen. Hoe vaak zie je niet dat mensen zichzelf verwaarlozen?

Wat is dat volgens jullie “ goed voor jezelf zorgen”?

Liefs,
Anna

Ja, ik heb een relatie waar ik me thuis voel komen. Elke dag als ik opsta en elke avond als ik naar bed ga en alle tijd er tussenin. Ik heb een stuk van mezelf teruggevonden, toen ik mijn man ontmoette. En zo voelt het nog steeds



Voor mij is dat

* gelukkig zijn met mezelf [mezelf altijd recht in de ogen kunnen kijken]
* uit het Leven halen wat er voor jou in dit Leven in zit
* jezelf zijn, je eigen stukje bewaren

Liefs,
Marjan